Als we over een tijdje terugkijken zal de zomer van 2011 het moment zijn dat het PC tijdperk, na precies 30 mooie jaren, eindigde. HP heeft zijn PC-divisie, 10 jaar na Compaq overgenomen te hebben, in de verkoop gedaan. En passant wordt ook WebOS, vorig jaar nog binnengehaald als grote nieuwe belofte, gedumpt. De TouchPad moest Apple's iPad van de kaart vegen maar bleek totaal niet te verkopen. Totdat ie voor 99 dollar in de ramsj belandde, nu is het een leuke afstandsbediening, boekensteun of gewoon museumstuk en niet aan te slepen. RIP PC.

Het hing al enige jaren in de lucht maar het wordt nu echt tijd voor telco’s om afscheid te nemen van hun geliefde cash cows, en er nieuwe business modellen voor in de plaats te zetten. Het afrekenen op basis van tekstberichten of belminuten werkt niet meer nu er meer smartphones dan dumbphones verkocht worden en gebruikers massaal overschakelen op diensten als WhatsApp, Ping, Microsoft-Skype en VoIP. Telco’s die er in 2011 of uiterlijk 2012 niet in slagen zichzelf te veranderen in servco’s zijn ten dode opgeschreven.

Water stroomt van boven naar beneden, en realiseert zich niet hoe het stroomt, het is gewoon water, zo leerde ik van een interim manager onlangs. Bedrijven kunnen als raft of als roeiboot naar beneden, en moeten zich juist heel erg bewust zijn van hun aard. En elk soort vaartuig heeft andere bemanning nodig voor maximaal effect, een rafter is geen roeier. Groeiende bedrijven veranderen meestal na een paar jaar van raft in roeiboot, met alle gevolgen van dien. De vraag is of een roeiboot, een bedrijf dat zich bewezen heeft in bestaande technologie, nog wel een raft kan worden in de nieuwe wereld van cloud en SaaS.

Een jaar of 4 geleden deed ik als onderdeel van een training een survivalweekend in de Ardennen. Een weekend van afzien, ontberingen, honger, kou en allerlei lessen, met als persoonlijk hoogtepunt het moment dat ik van een rots zo'n 30 meter (het leek wel 100) de diepte inkeek alvorens aan een touw ab te seilen. Niets dan zwaartekracht tussen mij en de grond ver weg, en vertrouwen op een stuk touw plus mijn eigen vermogen om met de nieuwe situatie om te gaan. Het lastigste was niet het abseilen zelf, dat gaat uiteindelijk vanzelf, maar het besluiten van de rand af te kukelen, de vaste grond te verlaten. Loslaten, een split second beslissing met grote gevolgen.